Tilfinningaklám í Kastljósi

„Entertainment is the supra-ideology of all discourse on television. No matter what is depicted or from what point of view, the overarching presumption is that it is there for our amusement and pleasure.“ Þessi orð Neil Postman úr bók hans Amusing Ourselves to Death komu upp í hugann er Kastljós fór að fjalla um meint harðræði í garð ungra drengja á drengjaheimili. Fullorðnir menn hafa verið dregnir fram í sviðsljósið til að greina frá skelfilegri lífsreynslu sinni - til að skemmta áhorfandanum heima í stofu.

Sjónvarp er ákaflega takmarkaður miðill. Þær tímatakmarkanir sem fréttaefni í sjónvarpi er sett gerir efnið yfirborðskennt og tilfinningalaust. Neil Postman gengur svo langt í bók sinni að halda því fram að fréttir eigi ekkert erindi í sjónvarp. Betra væri ef stjórnendur fréttaþátta gerðu sér grein fyrir að sumt efni hentar ekki í sjónvarp því aldrei er hægt að gera því nógu góð skil í sjónvarpi. Fórnarlömb ofbeldis eiga ekki að þurfa að sitja undir spurningum sem byrja á: „Í stuttu máli...“ eða „Að lokum.....“